Küçük yaşlardan beri hayal kurar, kurduğu hayalleri oyuna ve resme dönüştürürdü. Yazıyla tanıştıktan sonra öyküler, ardından denemeler yazmaya başladı. İlk öyküsü, ortaokul yıllarında okul dergisinde yayımlandı. Öğretmenleri onun resme olan yatkınlığını erken yaşta fark etti. Bu teşvik, resimle edebiyatın birleştiği bir iç dünyaya yönelmesini sağladı.

Uzun yıllar insan yüzleri çizdi; karakalem portrelerde duyguların ve çelişkilerin izini sürdü. Bir dönem resimden tamamen uzaklaştıysa da kısa süre sonra hem çizime hem de yazıya yeniden döndü. Zamanla karakalemden yağlıboyaya geçti. Doğada bulunmayan renklerle, soyutla somut arasında salınan portreler yaptı.

İlk kişisel sergisi “Ellerimde İnsan Lekeleri”nden sonra, ikinci sergisi “Senden Sonra”da daha önce kimseyle paylaşmadığı öykülerinden kısa pasajlar ekledi. Görsel ile metin arasındaki bu karşılaşma, izleyiciyle beklenmedik bir bağ kurdu. Ardından öykülerini derleyip yeni metinlerle bir araya getirdi ve ilk kitabı olan “Senden Sonra”yı yayımladı.

Planlı ama sezgisel çalışır. Tarz, renk ya da konuya bağlı kalmayı reddeder. Onun için sanat, sınırsız bir oyun ve özgürlük alanıdır. Yaptığı her işin ortak noktası insandır. Özellikle, kaçındığımız duygu ve yönlerimizi görünür kılmayı, sanat yoluyla gerçekleştirmeyi amaçlar. Şimdilerde de görünmeyenle görünen arasındaki geçiş anlarını anlatmaya çalışıyor.

Yazı ve resim, iki farklı ifade şeklidir Ayşe Betil için. Biri diğerinin yerini alamaz ama birlikte bir bütün oluştururlar. İzleyenin ya da okurun bir duyguya tutunmasını değil, kendini duygusunu bulmasını ister. Onun için önemli olan, ne hissedildiği değil, hissedebilmektir...